De basisprincipes van Agile/Scrum
Ik heb onlangs een video bekeken met de titel „Why Is Modern Art So Bad?" (Waarom is moderne kunst zo slecht?).
Een argument in die video was dat kunst zich door de eeuwen heen had verbeterd, omdat kunstenaars de verwachting aan zichzelf stelden om aan de hoogste kwaliteitsnormen te voldoen.
Dit streven in de kunst zou op een gegeven moment echter zijn vervangen door de bewering „Schoonheid ligt in het oog van de beschouwer". Kunst werd voortaan een uiting van persoonlijkheid en in feite kon nu alles als kunst worden bestempeld.
Zijn we niet allemaal weleens in een museum geweest waar we tentoongestelde stukken zagen waarbij we ons afvroegen: „Moet dit kunst voorstellen?"
Zonder kwaliteitsnormen in de kunst kan nu eenmaal alles als kunst worden bestempeld.
Agile zonder standaarden
En hetzelfde geldt voor Agile en Scrum. Zonder kwaliteitsstandaarden voor Agile kan iedereen alles als agile bestempelen.
Ik zie het elke dag bij bedrijven die zogenaamd agile zijn, omdat de baas nu eenmaal beweert dat ze agile zijn. Ze leveren niet regelmatig op. Ze werken niet met iteraties naar een oplossing toe. Ze proberen niet om zich continu te verbeteren. De teams zijn niet empowered en ook niet zelforganiserend. Maar ze moeten wel agile zijn, want iemand heeft het stempel "agile" of "Scrum" op het proces gedrukt.
En wat nog veel erger is, is dat we tegenwoordig dit alles terugvinden in zwaargewicht methoden die met het Agile uit het Agile Manifesto zo goed als niets meer te maken hebben. Maar het moet wel agile zijn, want het staat tenslotte zo in de naam van het proces.
Veel van ons ervaren agilisten kunnen herkennen of iets echt agile is wanneer ze het zien. En toch is Agile moeilijk te definiëren. Agile is meer dan alleen de vier waarden en de 12 principes van het Agile Manifesto. Of is het misschien zelfs minder?
