Unikanie marnotrawstwa i dzielenie sie spostrzezeniami
Jednym z podstawowych zasad Product Discovery, Lean UX i Lean Startup w ogole jest unikanie lub zmniejszanie „Waste" (zbednych prac/marnotrawstwa). Zazwyczaj chodzi o tworzenie, budowanie, testowanie i wdrazanie rozwiazania, ktore nie odpowiada oczekiwanym celom. W tym artykule chce jednak mowic o nieco innym rodzaju marnotrawstwa, ktory jest szczegolnie frustrujacy i ktory moze zaobserwowac w niezliczonych zespolach. Uwazam jednak, ze jest on calkowicie do unikniecia.
Gdy nowe spostrzezenia nie sa dzielone z innymi, jest to marnotrawstwo
Mowie o tym, ze czlonek zespolu nauczyl sie czegos waznego o kliencie lub produkcie, a te nowe spostrzezenia sa marnowane, poniewaz nie sa rozumiane, przyswajane i wdrazane przez reszte zespolu.
Najczesciej ten rodzaj marnotrawstwa wystepuje, gdy User Researcher przeprowadza kontekstualne wywiady (Contextual Inquiries) lub odwiedza klientow. Z doswiadczenia nastepuje wtedy to, co nastepuje: User Researcher zdobywa kilka bardzo wartosciowych spostrzezen, ktore czasem moga i powinny miec silny wplyw na produkt. Przekazuje informacje do zespolu w formie raportu lub prezentacji. Albo zespol zwraca uwage na te informacje, albo nie. W kazdym razie zespol nie uwa za wynikow za szczegolnie interesujace i postrzega je jedynie jako kolejna forme wkladu. Zbyt czesto nowe spostrzezenia i wynikajace z nich mozliwosci sa w duzej mierze marnowane.
Czasem jest to menedzer produktu, ktory cos sie nauczyl i nie moze nastepnie przekazac reszcie zespolu, jak wazne i istotne sa nowo uzyskane informacje.
Moze to jednak byc tez kazdy inny czlonek zespolu. Widzialem juz przypadki, kiedy byl to projektant produktu lub jeden z deweloperow. Zbyt czesto konczy sie to tym, ze zdobyta wiedza jest marnowana i szanse sa trwonione. Jak wiadomo, jestem wielkim zwolennikiem roli User Researchera, bo dzieki jego pracy mozna osiagac wspaniale sukcesy w uczeniu sie. Jednak wiele organizacji znioslo te role. To naprawde szkoda, ale moge to w pelni zrozumiec. Jesli wyniki jego pracy nie sa ostatecznie wykorzystywane, taka rola jest naprawde trudna do uzasadnienia.
Po tak czestym obserwowaniu tego problemu, mam w tej kwestii bardzo wyrazne stanowisko: Jesli wszyscy nie moga wspolnie uczyc sie z uzyskanych spostrzezen, nie warto w ogole trudzic sie ich zbieraniem.
Jak unikac marnotrawstwa?
Dlatego chce apelowac do User Researcherow, aby zadbali o to, ze zdobyta wiedza naprawde trafia do menedzerow produktu, projektantow i deweloperow. Prawdziwa wartosc User Researcherow dla firmy nie polega na prostym przekazywaniu nowych informacji. Maja raczej pomagac czlonkom zespolu w dokuczaniu sie, bo to oni ostatecznie musza rozwiazywac problemy lub dostrzegac nowe szanse.
Wiekszosc wariantow Lean UX zawiera te koncepcje wspolnego procesu uczenia sie – mimo to chce jeszcze raz wyraznie orec owac za stosowaniem tej metody. To, czego mozna sie nauczyc, gdy intensywnie zajmuje sie klientami i uzytkownikami, jest po prostu zbyt wartosciowe, by je marnowac.
Niniejszy tekst pochodzi z bloga Marty'ego Cagana i zostal przez nas przetlumaczony na jezyk polski.
